Is That All There Is?

just moved...

2010-06-15T00:58:00.002+03:00

not far far away.

just here.

ποδόσφαιρο, το νέο hip (my ass)

2010-06-14T13:52:00.004+03:00

Το 2004, τότε που το «μεγάλο, το ωραίο, το αληθινό» μας είχε χτυπήσει κατακούτελα και ανακαλύπταμε πως είναι να είσαι νικητής, φορούσαμε δάφνινα στεφάνια και το παίζαμε γόηδες οι γκόμενες ανακάλυψαν τη μπάλα, εξαιτίας της νίκης της Εθνικής Ελλάδας στο EURO.

Δύο χρόνια πριν, στο επόμενο EURO μας έπρηξαν ξανά...

Έγραφα, λοιπόν, στο πολύ ενδιαφέρον αθλητικό περιοδική +Sport της Καθημερινής (του οποίου η έκδοση αναστάλθηκε πολύ γρήγορα, όπως των περισσότερων ενδιαφερόντων εντύπων στο μπουρδελάκι που λέγεται Ελλάδα) πόσο ενοχλητικές ήταν. Αφορμή για το κείμενο στάθηκε η ήττα, φυσικά, της Ελλάδας τον Ιούνιο του 2008.

Τώρα που τη θέση της κοτάρας πήραν οι hipsters το θυμήθηκα και το αναπαράγω.

{Και, τώρα που το σκέφτομαι, και τότε Sex & the City είχε και τώρα Sex & the City έχει! Ξέρουν πολύ καλά τι κάνουν αυτοί οι Αμερικάνοι παραγωγοί!}

Όσο για' μένα...παρέμεινα και θα παραμείνω άμπαλη. Θα εκτιμούσα πάντως πολύ μια μπουμπουζέλα (ναι, με «μπ» είναι το σωστό, τουλάχιστον σύμφωνα με την άποψη των Αφρικανών που κάτι παραπάνω θα ξέρουν από εσάς) αν σας βρίσκεται καμία.

Καλό world cup 2010 και άντε, σύντομα στην ήττα.

________________________________________________________________________

Καληνύχτα και καλή τύχη

Επιτέλους) η Ελλάδα αποκλείστηκε από το EURO και οι ερασιτέχνες φίλαθλοι έσπευσαν στο Sex & the City.

Ανήκω στην κατηγορία εκείνη που ήταν, είναι και θα παραμείνουν «άμπαλοι». Κατευθείαν στην πυρά, θα σκεφτείτε. Κακώς. Τουλάχιστον παραμένω σταθερή στην άποψή μου σύμφωνα με την οποία μεγαλύτερο ενδιαφέρον σε ένα ποδοσφαιρικό ματς βρίσκω στο να παγώνω την εικόνα (με τη βοήθεια της τεχνολογίας και του τηλεκοντρόλ) και ενώνοντας τις μικροσκοπικές χρωματιστές κουκίδες (aka παίκτες) νοητά να δημιουργώ μαγικές εικόνες με φόντο το γρασιδί ντεκόρ. Το πυροτέχνημα (κυριολεκτικά) που προσγειώθηκε στην κόμη μου το 2004 καθώς σύσσωμη η Ελλάς πανηγύριζε σε ταράτσες, σοκάκια, λόφους, λιμάνια, πλατείες, δρόμους, τουαλέτες, όπου στο καλό βρισκόταν καθείς Έλλην υπήκοος, τη νίκη της Εθνικής ομάδας δεν με ταρακούνησε διόλου. Ούτε και τα ελληνικά σημαιάκια παντός τύπου που έγιναν fashion trend ξάφνου φιγουράροντας σε κούτελα, οπίσθια, κεραίες αυτοκινήτων, σεμεδάκια και παν επιστητό προσδίδοντας μια έξτρα εσάνς νεοέθνικ κιτσιάς. Αντιθέτως ένα διόλου ευκαταφρόνητο ποσοστό μέχρι τούδε άσχετων χρίστηκε «φανατικός οπαδός» και εναγωνίως περίμενε την εμφάνιση των διεθνών μας στο φετινό EURO. Κυρίες κάθε ηλικίας, με αμφίεση (που είναι και το κεντρικό ζητούμενο) γαλανόλευκη, στρογγυλοκάθισαν σε καναπέδες και σκαμπό στα απανταχού σαλόνια, bar, café που πρόβαλαν τους αγώνες εκφράζοντας άποψη για offside, κίτρινες κάρτες και διαιτητές με χάρη αυθεντίας. Θιασώτες του φετινού gay parade της Αθήνας πνίγηκαν στο δίλημμα πλατεία Κλαυθμώνος ή Ελβετία –Τσεχία. Emo αγόρια και κορίτσια διέσχισαν το δρόμο εγκαταλείποντας τα σκαλάκια της πλατείας Συντάγματος και έσπευσαν στις απέναντι γιγαντοοθόνες. Και οι χρόνιοι οπαδοί του αθλήματος παραγκωνίστηκαν από τους νεοσύστατους φαν. Και τώρα που η Ελλάδα αποκλείστηκε; Τι θα απογίνουμε χωρίς βαρβάρους; Θα ταλανίσουμε για λίγο καιρό τα αυτιά μας με αναλύσεις και ένα σωρό θεωρίες για την αποτυχία μας, θα κατηγορήσουμε τα εθνικά συμφέροντα που ευνοούν τη Ρωσία (όχι μόνο στο EURO αλλά και στη Eurovision που φάγαμε τη σκόνη της επίσης), θα στήσουμε στην πυρά τους πρωτοκλασάτους παίκτες της Εθνικής Ελλάδος και μόλις ξεθυμάνουμε θα επιστρέψει κάθε κατεργάρης στον πάγκο του. Στα κομμωτήρια, τις ρομαντικές κομεντί, το Γκαζοχώρι, όπου ανήκει τέλοσπάντων ο καθένας αφήνοντας τους «παλιούς» να παρακολουθήσουν τη συνέχεια ανενόχλητοι. Άντε, με εξαίρεση τη γυναικεία γκρίνια γι αυτό το ΣΚ που αντί να πλατσουρίζουν στις παραλίες κοντινών νησιών κατσικώθηκαν στην Αθήνα για τον τελικό. Και εις ανώτερα. Μέχρι την επόμενη μαζική υστερία.

Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο περιοδικό +Sport της Καθημερινής τον Ιούνιο του 2008, από τη Μυρόεσσα Μεταξά

yo!

2010-05-04T16:09:00.001+03:00

κρίμα που πέρασαν οι Απόκριες.

θα χρησιμοποιούσαμε τη μαυρίλα γύρω μας αντί για φούμο, θα ντυνόμασταν ράπερς και θα καταγγείλαμε τα καθέκαστα. yo!

Just a little blood

2010-05-02T23:47:00.002+03:00

Είναι τα αγαπημένα μου βαμπιράκια οι νέοι μας σωτήρες?

Η Μικρή Γοργόνα

2010-04-30T11:19:00.011+03:00

Σκέψη Α: ο ΓΑΠ είναι μέγας θαυμαστής του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν και θέλησε να τον ξεπεράσει σε φήμη και δόξα, να διηγηθεί και εκείνος τόσο όμορφα παραμύθια. Hint της επιθυμίας του αυτής η προεκλογική διακήρυξη πως υπό τη δική του ηγεσία θα γίνει η Ελλάδα η Δανία του Νότου.

Σκέψη Β: ο ΓΑΠ ποτέ δεν υποστήριξε πως η ελληνική γλώσσα είναι το φόρτε του. Όταν είπε πως θα γίνουμε Δ(ανία) Τ(ου) Ν(ότου) απλώς μπερδεύτηκε ο άνθρωπος με το Δ(ιεθνές) Ν(ομισματικό) Τ(αμείο) και ξεστόμισε λάθος ακρώνυμο. Μικρό το κακό. Την υπόσχεσή του την κράτησε.

Σκέψη Γ: μήπως αν μελετήσουμε το οικονομικό/ συνταξιοδοτικό/ ασφαλιστικό /μισθολογικό σύστημα της Δανίας ανακαλύψουμε πως προσομοιάζει με αυτό που πρόκειται να εφαρμοστεί εδώ και τον έχουμε παρεξηγήσει τον άνθρωπο;

[με μια πρόχειρη ματιά, πάντως, ο κατώτερος μισθός στη Δανία -όπου δεν υπάρχει νόμος που να τον καθορίζει αλλά είναι υπό διαπραγμάτευση ανάμεσα στα σωματεία και τις επιχειρήσεις- είναι γύρω στα 540 € / εβδομάδα]

υ.γ. Η εικόνα είναι από το Nyhavn της Κοπεγχάγης. Για να μην μπερδευτείτε, λέω...

writer's block

2010-03-22T02:31:00.005+02:00

Μπορείς να το πεις και ντροπή-των-bloggers αυτό εδώ το μαραφέτι αλλά, αν το καλοσκεφτείς, δεν είναι τυχαίο το μοτάκι "A Non Blog".

Και τότε τι σου ήρθε και ανεβάζεις κείμενα παλιά, μη σου πω παλιοκαιρισμένα θα σκεφτείτε.

Έλα μου ντε.

Θα' χει να κάνει με το παρόν writer's block θαρρώ...

Έτσι κι αλλιώς μόνη μου μιλάω.

Αλλά πάντα μόνη μου δε μιλούσα?

Μούμπλε μούμπλε μούμπλε...

(χρατς χρατς- ξύσιμο κεφαλιού)

Back up files

2010-03-20T23:09:00.007+02:00

Σεξ + συναισθηματικό υπόβαθρο – εντάσεις = φίλοι με ειδικά προνόμια (aka fuck buddies). Σύντομα κοντά σας.

Κι όταν λέμε "σύντομα" εννοούμε με το πάτημα ενός κουμπιού. Εκείνου, συγκεκριμένα, στο οποίο έχεις αποθηκεύσει το τηλέφωνό τους στο κινητό σου. Γιατί η κεντρική ουσία των «φίλων» αυτών με τους οποίους αντί να πηγαίνουμε για shopping ή σινεμά, στη λαϊκή ή για γκολφ –όπως τη βρίσκει ο καθένας- δίνουμε ραντεβού σε κρεβάτια και άλλες τοποθεσίες που να ευνοούν τη σεξουαλική συνεύρεση είναι ακριβώς αυτή: ταχύτης, εξυπηρέτηση, αλληλοκατανόηση και ουδεμία δέσμευση, ουδείς προβληματισμός. Κι αν, βρε αδερφέ, είναι αγκαζέ ο άνθρωπος και δεν μπορεί άμεσα να ανταποκριθεί στην επί-κληση κάνεις την καρδιά σου πέτρα, λίγη υπομονή και ανανεώνεις το αόριστο ραντεβού για...αργότερα. Για την οποία –πολύ πιθανή- περίπτωση συμφέρει να διαθέτει έκαστος παραπάνω από ένα, παρεμπιπτόντως.

Δεν πρόλαβε καλά καλά να σβήσει τα 40 της κεράκια η σεξουαλική επανάσταση και βρεθήκαμε να κοιταζόμαστε αποκαμωμένοι, με κάτι πελώρια ερωτηματικά να καταλαμβάνουν τα πρόσωπά μας, αναζητώντας το next best thing. Τα one night stands και το ωμό, ανώνυμο σεξ σερβιρισμένο σε λαδόκολλα ή ασημένια πιατέλα το χορτάσαμε. Την τέχνη του φλερτ την ξεχάσαμε κάπου εκεί στα ταραγμένα 90’s που χάσαμε και τους ρόλους μας. Αφανίστηκαν και τα greek kamakia, από ποιον να ζητήσεις συμβουλή; Το γιαπί, το πηλοφόρι, το μυστρί που απαιτείται για το χτίσιμο μιας σχέσης μας πέφτει βαρύ. Γεμίσαμε και τα μπαγκάζια μας με απωθημένα και ωδίνες από τις προηγούμενες και που να τρέχεις τώρα φορτωμένος να προλάβεις την επόμενη πτήση με προορισμό «καινούργια αγάπη». Αλλά η αγαμία δεν αρμόζει στην ανατροφή, ούτε στην ιδιοσυγκρασία μας. Είναι, άλλωστε, επιστημονικά αποδεδειγμένο πως κατά τη διάρκεια της σεξουαλικής πράξης ο οργανισμός στήνει το μοριακό του λούνα παρκ βιολογικών διεγερτικών. Ποιος θέλει να λείψει από τη γιορτή;

Το έχετε προσέξει και εσείς όμως, είμαι σίγουρη· ένα βαρύ σύννεφο γκρίνιας πλανιέται από πάνω μας απειλώντας με σφοδρή πτώση, κάπως σαν τον ουρανό στα κεφάλια των κατοίκων του Γαλατικού χωριού. Ένα γενικευμένο -και πολυδιάστατο- παράπονο για τις σχέσεις που όλο και δυσχεραίνουν (από όλους), τους str8 που όλο και λιγοστεύουν (από τις γυναίκες), τις γυναίκες που γίνονται όλο και πιο απαιτητικές (από τους άνδρες). Η σεξουαλική ζωή έχει τα χάλια της. Τους έρωτες δεν τους πουλάνε στα super market και το σεξ έχει καταντήσει περισσότερο να συζητιέται παρά να γίνεται. Χρόνος δεν υπάρχει, διάθεση δεν περισσεύει και ώωωχου, που να τρέχεις τώρα...

Αδηφάγα τέρατα της σύγχρονης δυτικής κοινωνίας που τα θέλετε όλα και τα θέλετε τώρα, η λύση είναι απλή. Βαθιά υπόκλιση στη gay κουλτούρα που μας δίδαξε πως η συνύπαρξη δύο ανθρώπων μπορεί να λειτουργήσει και σε πλαίσιο πιο ευρύχωρο από αυτό της «πατροπαράδοτης σχέσης». Μπορεί το buddy fucking να απειλεί με ευνουχισμό τα αρσενικά παιδιά –εκ φύσεως A-male- και να ανησυχεί δραματικά τα –εκ πεποιθήσεως σεμνότυφα- κορίτσια που συχνά το θεωρούν πιο τολμηρό ακόμα και από ένα βιαστικό πάρσιμο στις τουαλέτες του bar εξαιτίας της υβριδικής φύσης του (ούτε σκέτο σεξ, ούτε σοκολατάκια σε σχήμα καρδιάς και όρκοι αιώνιας αγάπης και πίστης) αλλά όλα στο μυαλό μας είναι. Ποιος είπε πως αν βαφτίσεις την κατά τα άλλα αρμονική σεξουαλική συνύπαρξη δύο ανθρώπων «σχέση» αποκτάς ταυτόχρονα εχέγγυο ευτυχίας; Να σου τα παρελκόμενα: η κτητικότητα, οι προσδοκίες, οι υποχρεώσεις και οι συμβιβασμοί και έπονται οι ζήλιες, οι απογοητεύσεις και η ασφυξία, σκηνές χωρισμού, κλάματα και δράματα.

Ακολουθώντας το μοτίβο των back up εραστών απαλλάσσεσαι από τις ευθύνες και τα παρατράγουδα μιας σχέσης και διατηρείς την τόσο πολύτιμη ελευθερία σου. Γλιτώνεις και χρόνο από τα προκαταρτικά ήτοι beaute, ψυχολογική προετοιμασία, αναγκαστική κατάποση αλκοόλ, καρφιτσωμένο χαμόγελο στα χείλη και download έξυπνης ατάκας για να προσεγγίσεις το θήραμα εκεί όπου θα βγεις να κυνηγήσεις όταν την πείνα σου πρέπει να χορτάσεις με αμφιβόλου ποιότητας one night stands (αν οι πλανήτες είναι στις σωστές θέσεις για να σου κάτσει και αυτό) και κερδίζεις έξτρα bonus μια τρυφερή αγκαλιά. Το αποτέλεσμα της συνεύρεσης δεδομένο και η διαδικασία απλή: Περάστε, καλώς ορίσατε, να σας τρατάρουμε ένα φοντάν; Η κρεβατοκάμαρα είναι από’ κει. Οι ορμόνες στη θέση τους και η ψυχολογία στην ησυχία της. Σκέφτεστε τίποτα καλύτερο;

Από τη Μυρόεσσα Μεταξά για το Free (κάποιο μήνα του 2008)

shy

2010-03-11T01:10:00.004+02:00

Ίσην έχεις προς αγγέλους της ψυχής την καλλονήν. Σωφροσύνην δέ και χάριν απροσποίητον κι αγνήν. Ανθη φύονται και ρόδα είς τα βήματά σου κόρη Βλέμμα έν σου δέ φιλτάτη στέλλει τόν θνητόν στα όρη. Ευλογημένη πάντοτε η μήτηρ πού σ’ εγέννα Λαμπρόν δ’ έστω το μέλλον σου και μειδιών σε σένα. Λόγοι πικροί ουδέποτε τα ώτα σου να πλήξουν Αγνά δέ και ευδαίμονα τα έτη σου να λήξουν.

Ιδέ εις ένα ίασμον τήν συμπαθή μορφήν σου Σύ και εκείνος αδελφήν δυάδα παριστάτε Αυτού το μύρον το γλυκύ στολίζει την ψυχήν σου Βαθέως εν τή όψει σου ή χάρις του πλανάται. Είθ΄ εις ιάσμου άρωμα να ρέη η ζωή σου, Λατρευομένη, πάναγνος, μυρόεσσα, ακμαία Λαμπράν ψυχήν να ενδυθούν οι πόθοι της ψυχής σου, Αγιος νύμφης στέφανος να στέψει σε, ω νέα..

Ωρiων Αθήνα, τη 31 Δεκεμβρίου 1876 Κ.Μ.Π.

Κωστής Παλαμάς

Good Vibrations

2010-03-10T11:57:00.006+02:00

Ο πυρετός ήταν στις αρχές του 19^ου αιώνα η πιο συνήθης διαγνωσμένη ασθένεια. Στο αμέσως χαμηλότερο βάθρο, όμως, φιγουράριζε μια κατεξοχήν γυναικεία περίπτωση: η υστερία. Και εγένετο φάρμακο για την καταπολέμησή της. Ο γνωστός- και αγαπητός σε όλους- δονητής.

Στην αρχή, και για εκατοντάδες χρόνια, υπήρχαν οι μαίες. Γυναίκες αποκλειστικά. Οι οποίες φρόντιζαν για τα πάντα και κρατούσαν στα χέρια τους -κυριολεκτικά και μεταφορικά- το γυναικείο σώμα. Σεξουαλικά, γυναικολογικά, αναπαραγωγικά θέματα και ο, τι αφορούσε στο θηλυκό γένος ήταν δική τους υπόθεση και ευθύνη. Κάτι η ανάπτυξη του καπιταλισμού, κάτι η ανδρική επιβολή και η ανδροκρατούμενη κοινωνία μαζί με την εξέλιξη της ιατρικής επιστήμης, οδήγησαν στην κατάρριψη ορισμένων ταμπού και οι άνδρες επιστήμονες πήραν τον δρόμο που οδηγούσε στην γυναικεία σεξουαλικότητα. Οι μαμές παραμερίστηκαν και ο έλεγχος περιήλθε στους επαΐοντες (άνδρες) ιατρούς. Εντάξει, τους πήρε μερικούς αιώνες ακόμα να το διανύσουν το μονοπάτι αλλά, τουλάχιστον, είχε γίνει η αρχή. Το πόσο λανθασμένες ήταν αρχικά οι ιδέες τους και πόσο ελλιπείς οι γνώσεις της ανθρωπότητας όσον αφορά το γυναικείο σώμα μπορεί να περιγραφεί με πολύ λίγα λόγια.

Τον 19^ο αιώνα, λοιπόν, επικρατούσε η άποψη πως οι γυναίκες δεν μπορούν να βιώσουν την σεξουαλική ολοκλήρωση (οργασμό) άνευ διείσδυσης. Με τέτοιες αντιλήψεις δεν είναι να απορεί κανείς γιατί οι περισσότερες μεσοαστές γυναίκες είχαν παντελώς ανεπαρκή σεξουαλική ζωή, δεν βίωναν σεξουαλική ικανοποίηση και όλο αυτό είχε ως αποτέλεσμα μυριάδες συμπτώματα τα οποία ονομάζονταν «υστερία».

Η υστερία –ως πάθηση- χρονολογείται από τον 5^ο αι. π.Χ. Τα συμπτώματά της ήταν τόσο άφθονα που επέτρεπαν την συγκεκριμένη διάγνωση σχεδόν για κάθε περίπτωση. Νευρικότητα, κατάθλιψη, ακόρεστη σεξουαλική επιθυμία, εντελής έλλειψη σεξουαλικής επιθυμίας, μυϊκοί σπασμοί, κατακράτηση υγρών, ανορεξία, ζαλάδες, αυνανισμός, αϋπνία, έλλειψη κολπικών υγρών, μονομανία, υπερκινητικότητα, ατονία, αυξομειώσεις βάρους, κ.α. πολλά, αυτονόητα σήμερα για γυναίκες οι οποίες αγνοούσαν την σεξουαλική ηδονή. Αναγκαστικά.

Με την πεποίθηση, λοιπόν, πως πυρήνας του γυναικείου σώματος είναι η μήτρα και πως αυτή είναι υπαίτιος για τις περισσότερες γυναικείες ασθένειες, η υστερία, έγινε η δεύτερη πιο διαγνωσμένη πάθηση μετά τον πυρετό και οι επιστήμονες βαυκαλίζονταν πως μοναδική λύση είναι η τεχνητή διείσδυση για την επίτευξη της σεξουαλικής ικανοποίησης. Η τεχνητή (έστω) διείσδυση θα οδηγούσε σε οργασμό, Ο οργασμός θα θεράπευε την πάθηση και ο κόσμος θα ηρεμούσε. Αποφάσισαν να κάνουν τα πάντα για να βρουν την λύση και να απαλλαγούν δια παντός από την διαδεδομένη-και ιδιαζόντως κουραστική- ασθένεια της εποχής.

Πιστοί στο επιστημονικό τους έργο αρχίζουν και χρησιμοποιούν τις πιο παράδοξες τεχνικές. Δονούμενα τραπέζια με παροχή αέρα, υδροκίνητα ντους, κι άλλα δονούμενα τραπέζια, με βενζίνη αυτή τη φορά, τρανταζόμενες καρέκλες, ταλαντευόμενα καθίσματα και άλλα παράξενα και τρομακτικά αντικείμενα παρελαύνουν από τα ιατρεία στην προσπάθεια να βρεθεί μια λύση επιτέλους. Το να προσπαθήσουν οι άνδρες γυναικολόγοι να ερεθίσουν την κλειτορίδα δεν περνούσε ούτε κατά διάνοια από το νου τους αφού, την εποχή εκείνη, το συγκεκριμένο όργανο του γυναικείου σώματος θεωρείτο ασήμαντο, άχρηστο και αμελητέο. Φυσικά τα πράγματα ήταν-καθώς όλοι γνωρίζουμε (ελπίζω)- λιγάκι πιο σύνθετα και περίπλοκα, αλλά, η λανθασμένη αυτή άποψη ήταν ένα καλό έναυσμα για να φτάσουν στην δημιουργία του πρώτου δονητή.

Εργαλείο ιατρικό, λοιπόν, μια εφεύρεση η οποία δημιουργήθηκε με σκοπό την επίλυση προβλημάτων ιατρικής φύσεως και με στόχο να κάνει τον κόσμο μας πιο γαλήνιο. Καταρρίφθηκαν και οι τελευταίες ενοχές σας τώρα που μάθατε πως ξεκίνησε την ζωή του ένα από τα πιο χρήσιμα gadgets της ιστορίας; Ευτυχώς, στα χρόνια που ακολούθησαν από την ανακάλυψή του, διαδόθηκε, εξελίχθηκε και χρησιμοποιήθηκε ποικιλοτρόπως, με παρέα ή όχι, για fun & pleasure ή για να βοηθήσει στην εξέλιξη της ιατρικής…

Αλλά στην αρχή η ποικιλία δεν ήταν δεδομένη, ούτε η διασκέδαση αποτελούσε μια πτυχή της νέας αυτής ανακάλυψης. Από το 1869 που δημιουργήθηκε ο πρώτος δονητής και μέχρι το 1900 η χρήση ήταν αποκλειστικά ιατρική. Ο dr George Taylor πατεντάρισε την πρώτη ατμοκίνητη συσκευή η οποία ήταν αρκετά ακριβή στην υλοποίησή της, περίπλοκη στην χρήση, δυσκίνητη και απευθυνόταν κυρίως σε ινστιτούτα spa και επιστήμονες ιατρούς.

Το 1880 ο Βρετανός Joseph Mortimer Granville έφερε στο προσκήνιο μια νέα ευρεσιτεχνία. Η δική του συσκευή λειτουργούσε με μπαταρίες, η κατασκευή της στοίχιζε πολύ λιγότερο και ήταν πολύ πιο εύχρηστη. Μέχρι το 1900 πάνω από μια ντουζίνα κατασκευαστές ασχολήθηκαν με την παραγωγή δονητών εκμεταλλευόμενοι την ευρεία χρήση του ηλεκτρισμού.

Φυσικά μόνο οι γυναίκες της αστικής τάξης είχαν τις οικονομικές δυνατότητες να απολαμβάνουν τα νέα θεραπευτικά μέσα στα ιατρικά εργαστήρια. Στόχος ήταν «ο ερεθισμός των γυναικείων οργάνων μέχρι να επιτευχθεί ο ζητούμενος παροξυσμός» σύμφωνα με ιατρικά συγγράματα της εποχής.

Με την άφιξη του 20^ου αιώνα και του ηλεκτρισμού, όμως, οι χειροκίνητες συσκευές –παντός είδους– αντικαταστάθηκαν με ηλεκτροδοτούμενες. Πρώτα η ραπτομηχανή, ο ανεμιστήρας, οι τσαγιέρες, οι τοστιέρες και έπειτα…Ο δονητής ξεκίνησε την επική πορεία του στον δρόμο του εμπορίου.

Στοίχιζε από 15$ μέχρι και 200$ (ο επονομαζόμενος Chatanooga, άλλως αποκαλούμενος και Κάντιλακ των δονητών). Όσο περνούσαν τα χρόνια οι δονητές γίνονταν όλο και μικρότεροι και αποκτούσαν παγκόσμια φήμη και απήχηση ως αντικείμενα προορισμένα να προσφέρουν ηδονή και ουχί θεραπεία. Και για να είμεθα σαφέστεροι, έγιναν αντικείμενα τέχνης, καθημερινής χρήσης, αναγκαία και απαραίτητα κι άρχισαν να χαίρουν εκτίμησης από τον κόσμο ολόκληρο.

Στην αρχή της εμπορικής πορείας τους, όμως, προωθούνταν ως «ηλεκτρικές οικιακές συσκευές» σε περιοδικά για το σπίτι όπως το Modern Woman και Woman’s Home Companion. «Ανακουφίζει από τον πόνο. Θεραπεύει τις ασθένειες», «Δημιουργημένο από την γυναίκα που ξέρει τις ανάγκες της γυναίκας» (τω όντι) ήταν μερικά από τα μότο που συνόδευαν τις διαφημιστικές καταχωρήσεις.

Το 1906 η Αμερικάνικη Εταιρεία Δονητών κυκλοφορούσε το εξής flyer: «Ο Δονητής μας μπορεί να χρησιμοποιηθεί άνευ βοήθειας, στην κρεβατοκάμαρα ή το boudoir και να εφοδιάσει κάθε γυναίκα με την αίσθηση της αέναης νιότης». Κι όλα αυτά στις αρχές του προηγούμενου αιώνα, την δεκαετία του 1910 και 1920. Φυσικά χωρίς φωτογραφίες. Αλλά με την δυνατότητα ταχυδρομικής παραγγελίας!

Κάπου στα μέσα των 20”s οι δονητές ξεκίνησαν τις πρώτες τους εμφανίσεις σε ερωτικές φωτογραφίες και ταινίες και έχασαν σιγά σιγά την αξιοσέβαστη ιδιότητά τους. ενοχοποιήθηκαν, κρύφτηκαν.

Την δεκαετία του 50 τα γυναικεία περιοδικά δημοσίευαν και πάλι διαφημίσεις αλλά τους αποκαλούσαν κατ’ ευφημισμό «μηχανήματα για μασάζ» και τους προσέδιδαν άλλου τύπου ιδιότητες, όπως, π.χ. χρήσιμους για χάσιμο βάρους…

Στις αρχές της δεκαετίας του 60 αναφέρονταν ως «αντικείμενα ομορφιάς», η συζήτηση για το σεξ άρχισε να γίνεται πιο ανοιχτή, έφτασε η σεξουαλική επανάσταση και απελευθέρωση και βρήκαν τον δρόμο τους ως «σεξουαλικά αντικείμενα» ή «βοηθήματα» επιτέλους προς το τέλος της και στην αυγή των 70’s.

Το 1976 εμφανίστηκε η πρώτη έκδοση στα ράφια των βιβλιοπωλείων με θέμα τους δονητές. Το βιβλίο της Joani Blank «Good Vibrations: The Complete Guide To Vibrators»έγινε ανάρπαστο και η ίδια άνοιξε το πρώτο μαγαζί αποκλειστικά με δονητές στην Καλιφόρνια, εγκαινιάζοντας μια ακόμα επανάσταση. Αυτή των δονητών.

Για πολύ καιρό εξακολούθησαν να διαφημίζονται στις πίσω σελίδες των γυναικείων περιοδικών αλλά στοχεύοντας στον αισθησιασμό και την σεξουαλικότητα, χωρίς περιτροπές.

Δεκάδες (εκατοντάδες) σχήματα, μεγέθη, χρώματα και αρώματα, σήμερα, είναι αδύνατο να τους καταμετρήσεις, είναι δύσκολο ακόμα και να τους κατηγοριοποιήσεις σε υποσύνολα. Για να μην επεκταθούμε σε dildo και strap-on, εξίσου διαδεδομένα και απαραίτητα.

Περίπου τόσοι πολλοί πέρασαν από την ιστορία ώσπου να φτάσουμε στο τώρα. Μόνο που σήμερα όλοι ξέρουμε την ακριβή τους χρήση. Κι αν όχι, στο διπλανό fancy ή παρακμιακό κατάστημα μπορούμε να προμηθευτούμε έναν, δύο ή ένα ολόκληρο σετ από αυτούς και να τους μελετήσουμε. Όλο και κάποιος θα ταιριάζει στην περίσταση.

Όλα εξαρτώνται από τον ηλεκτρισμό!

Κάθε δονητής λειτουργεί με ένα μοτεράκι, και το μοτερ αυτό χρειάζεται ενέργεια για να λειτουργήσει. Κι εδώ έχουμε δύο επιλογές: μπαταρία ή πρίζα; οι δεύτεροι είναι μεν πιο ισχυροί και χαρίζουν πιο έντονες συγκινήσεις αλλά το καλώδιο τους κάνει κάπως δύσχρηστους, ειδικά αν δεν τους χρησιμοποιείτε μόνοι σας αλλά με παρέα. Που να μπλέκεσαι σε καλώδια και να κινδυνεύεις από ηλεκτροπληξία. Άσε που χρειάζεται και πρίζα άρα αντενδείκνυται και για outdoor χρήση. Οι κίνδυνοι διευκρινίστηκαν, κατά τα άλλα, περί ορέξεως κολοκυθόπιτα…Όσον αφορά τους πρώτους, με την απλοποιημένη χρήση με μπαταρίες, εφιστούμε την προσοχή μας στην τοποθέτησή τους. κρίμα να χαλάσει το παιχνίδι και μαζί και το δικό μας παιχνίδι.

Κείμενο: Μυρόεσσα Μεταξά.

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Large τον Φεβρουάριο του 2004

Κατά λάθος str8

2010-02-14T01:30:00.007+02:00

Ανεξαρτήτως σεξουαλικού προσανατολισμού - που διόλου δεν είναι το θέμα μας - οι άνδρες δίνουν γερή κλωτσιά στα στερεότυπα και απολαμβάνουν μια νέα τάξη πραγμάτων (και την ησυχία τους).

Τα αγόρια δεν κλαίνε. Δεν μιλάνε πολύ. Δεν αναλύουν τα συναισθήματά τους. Ανοίγουν την πόρτα στις κυρίες. Αλλάζουν λάστιχα/ πρίζες/ καζανάκια. Πληρώνουν το λογαριασμό. Χτυπάνε τη γροθιά τους στο τραπέζι. Στυλώνουν τα πόδια τους στο πάτωμα. Παίρνουν τις αποφάσεις. Διαχειρίζονται τα οικονομικά. Πιάνουν την πέτρα και τη στύβουν. Κορτάρουν βαστώντας γερά το ρόλο (και όχι το ρόπαλο πια, ευτυχώς) του κυνηγού. Ένας μακροσκελής κατάλογος με το savoir faire του σωστού αρσενικού ταλανίζει τα τρυφερά αυτάκια παντός άρρενος από τα μικράτα του ακόμα. Και παράλληλα δημιουργεί εσφαλμένες προσδοκίες στα κοριτσάκια που μέλλουν να εξελιχθούν στις γυναίκες που κάποτε θα συγχρωτίζονται μαζί τους. Ώσπου η κολώνα του σπιτιού επαναστατεί, λυγίζει. Αποζητά μια θέση άνετη, μακριά από βαριές «ανδρικές» δουλειές και μαστορέματα, συμφιλιώνεται με τη θηλυκή πλευρά του και σπάει τα δεσμά της μπρουταλιτέ διεκδικώντας...ισότητα. Και η ιστορία της μάχης ανάμεσα στα δύο φύλα –που μαίνεται, όπως όλοι γνωρίζουμε, αενάως- γράφεται από την ανάποδη αυτή τη φορά.

Του άνδρα του πολλά βαρύ

Επαναλαμβάνω πως ο ανδρισμός δεν αμφισβητείται επ ουδενί λόγω. Μιλάμε απλώς για μια πιο εκλεπτυσμένη εκδοχή του ανδρικού είδους. Εκείνη που ποθεί μεν τις γυναίκες, λατρεύει και τα προνόμιά τους ταυτόχρονα. Κάποτε ο όρος μετροσέξουαλ ήταν πολύ του συρμού. Άλλοτε με μια εσάνς αρνητικότητας και άλλοτε εντελώς ουδέτερα χρησιμοποιούμενος για να περιγράψει τους άνδρες εκείνους που ανάλωναν πολύ από τον χρόνο τους (και το εισόδημά τους) σε σπορ έως τότε κατ’ αποκλειστικότητα γυναικεία. Καλλυντικά, σπα, περιποίηση προσώπου, μανικιούρ, πεντικιούρ και ατελείωτες τσάρκες στις βιτρίνες ήταν μερικές από τις αθλοπαιδιές στις οποίες επιδίδονταν οι εν λόγω κύριοι και αποσπούσαν τον τίτλο. Ο ανταγωνισμός ανάμεσα σε άνδρες και γυναίκες μεγάλος. Το δάφνινο στεφάνι δε φόρεσε, εν τέλει, ουδείς εκ των αντιπάλων. Με τον καιρό όλα αυτά έγιναν τόσο συνηθισμένα ώστε η λέξη να πέσει σε αχρηστία και η αρσενικού γένους ενασχόληση με τον καλλωπισμό να θεωρείται τελικά τόσο δεδομένη ώστε να μην αποτελεί ένδειξη ικανή να προκαλέσει αμφιβολίες για τη σεξουαλικότητά τους. Κι αυτός ήταν ένας σημαντικός θρίαμβος από την πλευρά των ανδρών. H εμφάνιση ήταν το λιγότερο. Και μια καλή αρχή. Τι γίνεται με όλα εκείνα που συνθέτουν το εγχειρίδιο του Άνδρα (με «Α» κεφαλαίο) του σωστού, όμως; Προσπαθώντας να μοιράσουμε ακριβοδίκαια τους ρόλους χάσαμε λιγάκι το μέτρημα στο ζύγι και μείναμε να απορούμε ποια είναι η (βολικότερη) θέση εκάστου εξ ημών τελικά. Τα στερεότυπα έχουν μια συγκεκριμένη χρήση: να καταρρίπτονται. Να μπαίνουν στο χρονοντούλαπο της ιστορίας και να σκονίζονται. Εκεί ακριβώς τοποθετείται σιγά σιγά και το πρότυπο του άνδρα του πολλά βαρύ που μήτε να του μιλάνε θέλει το πρωί, μήτε να τον παραγκωνίζουν ισχυρότεροί του- και μάλιστα γυναίκες- αναλαμβάνοντας τις ευθύνες που η ελληνική κοινωνία του φόρτωσε τόσα χρόνια. Στο προσκήνιο εμφανίζονται οι άνδρες νέας κοπής. Άνευ κόμπλεξ και χωρίς καμιά διάθεση να υποδυθούν το ρόλο που τους φορτώθηκε από καταβολής κόσμου. Ούτε κατάλληλα ζαντολάστιχα ξέρουν διαλέγουν, ούτε να ανοίγουν τρύπες στον τοίχο με black&decker, ούτε να αλλάζουν πρίζες και να φροντίζουν λοιπές οικοσκευές, ούτε καμία άλλη εργασία από όσες, μέχρι πρότινος, ήταν συνυφασμένες με την ανδρική πυγμή. Το μόνο που μένει στη θέση του είναι ο ανδρισμός τους. Αναμφισβήτητος.

Ιστορία μου, αμαρτία μου

Το σενάριο έλεγε «δύση» και, ως γνωστόν, ο ήλιος δεν αργεί και πολύ να βουτήξει στην άλλη πλευρά του ημισφαιρίου και να εξαφανιστεί. Άνθρωποι έτρεχαν αλαφιασμένοι πέρα δώθε για να προλάβουν να στήσουν στην εντέλεια τα πάντα και να προλάβουν τη στιγμή. Καθόμουν ήσυχη πίσω από τις κάμερες παρακολουθώντας τα τεκταινόμενα όταν το τηλέφωνο της φίλης μου που δούλευε στη διεύθυνση παραγωγής της ταινίας άρχισε να δονείται μανιασμένα. Το χάζευα να αναβοσβήνει απελπισμένα με την ένδειξη «σπίτι» μεγαλοπρεπή και αγχωμένη, συγκεντρώνοντας μέσα σε λίγα λεπτά 24 (!) αναπάντητες κλήσεις στην οθόνη του. Έμοιαζε ανησυχητικά επείγουσα η επιμονή του φίλου της. Η σκηνή τελείωσε, ο ήλιος έδυσε και η αδημονία του συμβίου της έλαβε και αυτή, επιτέλους, τέλος. Από τα συμφραζόμενα κατάλαβα πως δεν είχε συμβεί κάποια βιβλική καταστροφή όπως θα μπορούσε, αφελώς, κανείς να υποθέσει. Είχαν ξάφνου σβήσει τα φώτα και ο κύρης του σπιτιού είχε σαστίσει μην έχοντας ιδέα τι να κάνει. «Έλεγξες τον γενικό διακόπτη του ρεύματος, αγάπη μου;» την άκουγα να του λέει «Στον διάδρομο έχει ένα ντουλαπάκι, άνοιξέ το και δες αν είναι όλα τα κουμπάκια στη θέση τους...Απλώς πάτα τον γενικό διακόπτη του ρεύματος. Ναι, αυτό που προεξέχει. Πάτησέ το μέσα...Εντάξει τώρα;...». Το βλέμμα της ήταν μαγειρεμένο με τα εξής συστατικά: τρυφερότητα, απορία και μια ελαφρά ενόχληση, πολλή ψυχραιμία μα και λίγη περηφάνια (που το αγόρι της κατάφερε να λύσει το πρόβλημα του black out). Ύφος παρόμοιο με εκείνο που χρειάστηκε να αποκωδικοποιήσουν οι αδαείς -όσοι δεν έχουν γνωρίσει εκπρόσωπο ουδένα της κατηγορίας για την οποία συζητάμε- σε πολλές περιπτώσεις, καρφιτσωμένο και στο δικό μου μούτρο. Τότε που χάλασε το τηλέφωνο του ντους και ο φίλος μου φώναξε υδραυλικό, όταν ξεκόλλησε η πρίζα και τον βρήκα να ψάχνει αγωνιώντας για ηλεκτρολόγο, όταν έσκασε το λάστιχο και έψαχνε το εγχειρίδιο χρήσης του γρύλου και πλείστες ακόμα φορές που η αρσενική πλευρά του γκρέμιζε μύθους και επαναπαυόταν στη βολή της. Θέλετε κι άλλα παραδείγματα; Τις προάλλες βρήκα έτερο φίλο εγκλωβισμένο στο πατάρι προσπαθώντας να κερδίσει τη μάχη με το καζανάκι «Νιαγάρα» που είχε κολλήσει. Η γυναίκα του -και πιο επιδέξια στα μαστορέματα- έλειπε σε επαγγελματικό ταξίδι και εκείνος προτίμησε να στείλει S.O.S. σε εμένα παρά σε κάποιον από τους άρρενες φίλους του. Όχι φυσικά από ανησυχία μήπως τον κατηγορήσουν για ανικανότητα, μην βαυκαλίζεστε. Από φόβο μονάχα μήπως κι εκείνοι δεν καταφέρουν τίποτα περισσότερο από τον ίδιο. Αυτογνωσία και συνειδητότητα. Υποκλίνομαι. Όταν έφτασα το σκωπτικό χαμόγελό του μεταφραζόταν σε: «στα χρόνια της ισότητας γιατί να πρέπει να τα καταφέρνω καλύτερα από' σένα στις χειρωνακτικές εργασίες;». Και πράγματι. Παρότι σουφραζέτα δεν υπήρξα ποτέ και στηθόδεσμους δεν έκαψα παραδειγματικά στην πλατεία Συντάγματος υπογραμμίζοντας τις όποιες φεμινιστικές ιδέες μου, ναι, η ισοτιμία ανάμεσα στα δύο φύλα ήταν πάντα σε κορυφαία θέση στη λίστα με τις επιδιώξεις μου. Άρα το (σιωπηλό) επιχείρημά του πράγματι δεν προσπάθησα να αντικρούσω. Γνωρίζοντας, μάλιστα, τη λατρεία της γυναίκας του στα άσπιλα κρινοδάχτυλά του πώς να τον επιπλήξω που δεν τα κατάφερνε με τα κατσαβίδια και τα σφυριά;

Καλημέρα καινούργια μου αγάπη

Όχι πως η πρόθεσή μου είναι να κατηγορήσω κανέναν, εδώ που τα λέμε. Το κάθε άλλο. Η οργή που νιώθω καμιά φορά όταν βρίσκομαι αντιμέτωπη με την απάθεια ορισμένων (πολλών, για την ακρίβεια και με αυξητικές τάσεις) ανδρών να φέρουν εις πέρας τις κακοτοπιές της πληκτικής καθημερινότητας αφανίζεται αμέσως μόλις σκεφτώ τα πολυάριθμα θετικά τους. Ω, ναι! Με προεξάρχον και σπουδαιότερο την έλλειψη οποιουδήποτε συμπλέγματος κατωτερότητας απέναντι στις δυναμικές (δυναμικότερες έστω) γυναίκες. Δεν μπορούν -και δεν τους νοιάζει που δεν μπορούν- να μπλέκουν με μικροπροβλήματα. Και τι έγινε; Πάντοτε υπάρχει ένας επαγγελματίας για να κάνει τη δουλειά. Ας είναι και τόσο ασήμαντη όσο η αντικατάσταση μιας λυχνίας στο αμπαζούρ. Ταιριάζει καλύτερα στην bon vivant φιλοσοφία τους άλλωστε. Δε κινδυνεύουν να νιώσουν εύκολα ευνουχισμένοι. Ούτε όταν το road trip στις Κροατικές ακτές το αναλαμβάνει εξ ολοκλήρου- από οδηγητικής πλευράς- η θηλυκή παρέα τους. Ούτε όταν την ερωτική κρούση αναλαμβάνει κάποια θηλυκή ύπαρξη παραμερίζοντας το -καταγεγραμμένο στο DNA τους- προνόμιό τους στο φλερτ. Η ευκολία με την οποία απεκδύονται τον μανδύα του σκληρού άνδρα που στα μπράτσα του στηρίζεται το σπιτικό είναι ιντριγκαδόρικη. Χρειάζεται πελώρια αυτοπεποίθηση από την πλευρά τους για να παραχωρήσουν τα σκήπτρα του βασιλείου τους και αυτό τελικά τους στολίζει με μια σιγουριά μοναδική και τόσο σέξι.

Όσο για την ιπποσύνη που γοητεύει στο διηνεκές όλες τις εκπροσώπους του ασθενούς φύλου είναι, όσο να' ναι, ανεξάρτητη, αποκομμένη από την τεστοστερόνη που -υποτίθεται- κάνει τους άνδρες πιο καλούς στις «βαριές» δουλειές. Α, όλα κι όλα, παράπονο δεν έχω. Την πόρτα του αυτοκινήτου μου την ανοίγει πάντα, ως σύγχρονος gentleman, ο αγαπημένος μου. Την αριστερή, φυσικά. Γιατί στη θέση του συνοδηγού έχουν αφήσει ανεξίτηλο αποτύπωμα τα δικά του οπίσθια. Κάποτε που τόλμησα να ρωτήσω γιατί δεν αξιοποιεί το ροζ χαρτάκι που τον νομιμοποιεί να πιάσει το τιμόνι η αφοπλιστική απάντησή του κλόνισε το νευρικό μου σύστημα τόσο πολύ που χρειάστηκε να ανατρέξω στη νοητή λίστα με τα πλεονεκτήματα, τα προσόντα και όλα τα καλά του κόσμου με τα οποία είναι προικισμένος για να το ξεπεράσω. «Είναι multitasking» μου είπε. Κι εγώ λέω πως είναι ανίκανος/ ανόητος/ τρελός αλλά δεν εισακούγομαι. Γιατί έχει οπαδούς. Μυριάδες. Όχι μόνο όλους τους ομοϊδεάτες του –που είστε πολλοί- αλλά και όλες τις γυναίκες που βαρέθηκαν να προσποιούνται τις εύθραυστες (και, πιστέψτε με, αυτές και αν είναι πάμπολλες).

Από τη Μυρόεσσα Μεταξά για το περιοδικό GK της Καθημερινής

it's so fucking funny

2009-11-25T16:09:00.004+02:00

Η γειτονιά μου έγινε διάσημη με ένα κειμενάκι στους New York Times.

μουαχαχαχαχα

what about it?

2009-11-10T20:55:00.001+02:00

ρωτάω

w-o-w

2008-10-22T12:08:00.001+03:00

Χαμός γίνεται ακόμα στα ιστολόγια ανά τον κόσμο!

Για δες!

Και εγώ που νόμιζα πως όλοι συναντιόμαστε στο facebook, το myspace, άντε και το twitter...

there's no business

2008-06-16T23:37:00.001+03:00

...like show-business...
no shit...

Sing Along

2008-05-16T13:36:00.003+03:00

Always Look On The Bright Side Of Life

(σταυρωμένη και με χαμόγελο Τζοκόντα)

Growing Up

2008-04-21T12:30:00.002+03:00

Οι άνθρωποι είναι μικροί, κακοί και ηλίθιοι μου έλεγε πάντοτε ένας πολύ αγαπημένος φίλος.
Τον άκουγα και το κρατούσα στο νου μου αλλά δεν κατάφερνα καθώς φαίνεται να διανύσω την απόσταση μεταξύ διανοητικής συνείδησης και πρακτικής εφαρμογής.
Λούσου τα τώρα χρυσό μου...

Βρε το χρόνο...

2008-03-22T09:52:00.002+02:00

...πως περνάει...

Ένα καλοκαίρι (πέρασε δε στάθηκε)

2008-01-24T09:45:00.001+02:00

Εντάξει, τα κάψαμε όλα (σχεδόν) και δεν αντιδράσαμε, δεχτήκαμε τις ανατιμήσεις άλαλοι -προβάλλοντας μόνο τη μουρμούρα, τις γκρίνιες και τις αντιρρήσεις των συνταξιούχων γιατί οι υπόλοιποι είμαστε τόσο καλοπληρωμένοι που δεν μας αγγίζουν αυτά τα ποταπά θέματα- και περνάμε τις ημέρες μας να ακούμε και να βλέπουμε (σε λίγο και με μυρωδιά για να ικανοποιηθούν όλες οι αισθήσεις μας) όλη αυτή τη σήψη της κοινωνίας στην οποία (έτυχε να) ζούμε. Καμια αντίδραση;
Μπα ε...

It's the end of the world as we know it

2007-08-25T22:24:00.001+03:00

(and I don' t feel fine at all)

Σαν μάγισσες του Μεσαίωνα όλους όσους ηθελημένα ή άθελα ξεκίνησαν ή δεν εμπόδισαν την ολοσχερή καταστροφή του κόσμου. Στην πυρά.

Και εμάς μαζί που με την απάθειά μας κλαίμε μπροστά από τις οθόνες με τα σαγόνια να χάσκουν παρακολουθώντας την καταστροφή.

Fuck us all.
Fuck us hard.

Αλλά αυτό το έχει αναλάβει ο πλανήτης.
Που, μην ανησυχούμε, θα επιβιώσει και χωρίς εμάς.
(ευτυχώς)

Πότε?

2007-07-31T10:50:00.001+03:00

Πότε θα κάνει ξαστεριά, πότε θα φλεβαρίσει.

Πότε θα τελειώσει αυτό το δράμα με working title "καλοκαίρι στην πόλη".

Πότε θα σταματήσω να νιώθω σαν κοτόπουλο σούβλας κάθε φορά που περπατάω στους δρόμους της Αθήνας.

Πότε θα σταματήσουμε να καίμε από άκρη σ' άκρη τη χώρα.

Πότε θα επέλθει μια ολοκληρωτική καταστροφή να μας ξεφορτωθεί ο πλανήτης να συνέλθει.

Ο Φεβρουάριος αργεί αλλά κάτι μου λέει πως θα είναι απρόβλεπτα (απρόβλεπτα για εμάς γιατί οι ειδικοί όλο και κάτι θα ξέρουν αλλά δεν μας το λένε μη μας τρομοκρατήσουν τους αθώους- πανάθεμά μας) παράξενος. Κρύο? Θα το διηγούμαστε στα εγγόνια μας πως κάποτε φορούσαμε και εμείς παλτό. Ναι, δίπλα στην LCD οθόνη που θα απεικονίζει φλόγα τζακιού.

Hot hot hot

2007-06-21T18:32:00.002+03:00

and not sexy
(at all)

Panthers

2007-06-14T11:11:00.000+03:00

Την πρώτη φορά που οδήγησα το σαραβαλάκι με το οποίο ξεκίνησα να ξεχύνομαι στους δρόμους πήρα εκδίκηση για όλη την ταλαιπωρία που υφιστάμην ως πεζή (και ως οδηγός βέσπας) από τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα.

Η αντίδρασή μου δεν ήταν grande.
Απλώς έστριβα στα στενά της Νεαπόλεως Εξαρχείων χωρίς να αγωνίζομαι να επιδείξω τις νεοαποκτηθείσες δεξιότητές μου σε χρονοβόρες μανούβρες για να χωρέσω.

Όπου δεν μου άφηναν χώρο απλώς άκουγα την τριζάτη επαφή των λαμαρίνων.
Κι ύστερα άλλαξα αμάξι και σταμάτησα.

Στενοχωρήθηκα.

Οι Πάνθηρες (όχι του Πανιωνίου) είχαν μια πολύ πολύ καλύτερη και φυσικά εσαεί εφαρμόσιμη ιδέα.
Περισσότερες (όλες συγκεκριμένα) πληροφορίες θα βρείτε τόσο στο blog τους όσο και στο sit e τους.
Τα πορτοκαλί φλούο αυτοκόλλητα θα γίνουν ανάρπαστα αργά ή γρήγορα
και τα donkeys θα σώσουν τον κόσμο.

Panic Attack

2007-05-25T16:52:00.001+03:00

Μπαίνεις μέσα στον χώρο και κοιτάζεις γύρω γύρω και παρατηρείς πως γεμίζει, γεμίζει, γεμίζει και χαίρεσαι- γιατί έχεις τους λόγους σου- αλλά υποφέρεις και από τις χοντρές στάλες ιδρώτα που εμφανίζονται στο κούτελό σου στην σκέψη πως όλος αυτός ο κόσμος που μπαίνει από την πόρτα δεν θα την ανοίξει να ξαναβγεί αλλά θα μείνει μέσα, και εσύ μαζί.
Αγοραφοβία το λένε αυτό. Κατανοητό.
Και μαζί της έρχεται και η απορία: πόσο μα πόσο παράξενοι γινόμαστε μεγαλώνοντας; Ε; Πόσο;...

Μαύρα μάτια...

2007-05-18T11:03:00.001+03:00

Να μαι πάλι και εγώ με τα λακωνικά μου posts.
Και με αρκετό concealer για να κρύψω τα μαύρα μάτια της μακρόχρονης απουσίας.
Αφορμή και αιτία της επανεμφάνισής μου η Βίβιαν Γιαδικιάρογλου.

...brain explosion...

2006-11-30T17:00:00.000+02:00

...αμ δε που θα σου επιτρέψω εγκέφαλε να εκραγείς!
θα σε δαμάσω εγώ, θα δεις...

Είναι Ψηλά...

2006-11-13T18:11:00.000+02:00

...εδώ στο 3...
αλλά ελπίζω πως η θέα θα με ανταμοίψει.

What The Fuck

2006-09-21T12:19:00.000+03:00

Is wrong (with me)?

Life...

2006-09-07T00:45:00.000+03:00

...should be about fun and strong feelings...
after all u never know when "the end" comes

Θέλω

2006-08-21T18:33:00.000+03:00

...να πιω σε μορφή συμπυκνωμένου χυμού με γεύση κεράσι (και λίγο αλκοόλ) τους μήνες Σεπτέμβριο, Οκτώβριο και Νοέμβριο με τον Αύγουστο τριμμένο πάγο...
...και όταν αδειάσει το ποτήρι να είναι Δεκέμβριος, να έχουν μεσολαβήσει όλα όσα θα έπρεπε να συμβούν στο μεταξύ και να μου έχουν αποτυπωθεί κιόλας ως μνήμες, να έχουν λυθεί όποια θέματα με απασχολούν και με προβληματίζουν και χρήζουν επίλυσης ...
...και να χιονίζει...

Wishfull thinking...

2006-07-19T10:55:00.000+03:00

I live a life
I feel the pain
To sing this song
To tell the tale
I wish I never even heard the song
I see the world
It makes me puke
But then I look at you and know
That somewhere there’s a someone who can soothe me
To me you are a work of art
And I would give you my heart
That’s if I had one
I see the world
It makes me puke
But then I look at you and know
That somewhere there’s a someone who can soothe me
To me you are a work of art
And I would give you my heart
That’s if I had one, had one
To me you are a work of art
And I would give you my heart
That’s if I had one

-----------------------------------------------------

the thing is I still have one...

Beam me up...

2006-07-14T17:07:00.000+03:00

or come and get me...

ouf.

I really do have this particular question...

2006-07-11T17:41:00.000+03:00

IS THAT ALL THERE IS?

I remember when I was a very little girl, our house caught on fire.
I'll never forget the look on my father's face as he gathered me up in his arms and raced through the burning building out to the pavement.
I stood there shivering in my pajamas and watched the whole world go up in flames.
And when it was all over I said to myself:
"Is that all there is to a fire?"

Is that all there is, is that all there is
If that's all there is my friends, then let's keep dancing.
Let's break out the booze and have a ball
If that's all there is

And when I was 12 years old, my father took me to a circus, the greatest show on earth.
There were clowns and elephants and dancing bears.
And a beautiful lady in pink tights flew high above our heads.
And so I sat there watching the marvelous spectacle.
I had the feeling that something was missing.
I don't know what, but when it was over,I said to myself:
"Is that all there is to a circus?

Is that all there is, is that all there is
If that's all there is my friends, then let's keep dancing
Let's break out the booze and have a ball
If that's all there is

Then I fell in love, head over heels in love, with the most wonderful boy in the world.
We would take long walks by the river or just sit for hours gazing into each other's eyes.
We were so very much in love.
Then one day he went away and I thought I'd die, but I didn't,and when I didn't I said to myself: "Is that all there is to love?"

Is that all there is, is that all there is
If that's all there is my friends, then let's keep dancing
Let's break out the booze and have a ball
If that's all there is

I know what you must be saying to yourselves,
if that's the way she feels about it why doesn't she just end it all?
Oh, no, not me.
I'm in no hurry for that final disappointment,for I know just as well as I'm standing here talking to you, when that final moment comes and I'm breathing my lst breath, I'll be saying to myself

Is that all there is, is that all there is
If that's all there is my friends, then let's keep dancing
Let's break out the booze and have a ball
If that's all there is ...

------------------------------------------------------------------------------------------------
Well, Peggy and Polly Jean got my point but still...never got an answer...
so, let's break out the booze and have a ball...

Stop

2006-07-04T15:15:00.000+03:00

the rain

June Is Dead

2006-06-30T11:36:00.000+03:00

And hopefully deep in its grave.
The countdown continues though...

No Mercy

2006-06-21T11:08:00.000+03:00

at least i have my shots of happiness

No Balance

2006-06-17T18:05:00.000+03:00

...at all...

but getting there eventually...........................................

.........................................................................
..............................................

...........................................................

Stupid Bitch

2006-06-14T13:25:00.000+03:00

How many disappointments does it take to quit hoping?

Life Sucks

2006-06-06T02:20:00.000+03:00

BIG TIME...

(and then u remember...'cause u don't seem to be able to forget anyway...and u blossom again)

Multi Talented Girl

2006-05-31T13:29:00.000+03:00

Medicinal Use Of Cinnamon

Cinnamon's history as a medicinal plant goes as far back as the Ancient Egyptians as well. As it increased in availability across Europe, we find its medicinal uses included in most early herbals.
Grieve lists it in “A Modern Herbal” as a “Carminative, astringent, stimulant, antiseptic; more powerful as a local than as a general stimulant.” The curative properties of Cinnamon are just as numerous today.

We can consider Cinnamon beneficial for any of the following:

Appetite Loss
Bronchitis
Colds
Fever
Cough
Indigestion
To improve digestion
Sore Throat
Tendency to infection
Diarrhea
Some cancerous tumors

What more can one ask of oneself?

How Can It Possibly Be...

2006-05-29T12:59:00.000+03:00

...so easy?...

I Need A Gun

2006-05-25T15:34:00.000+03:00

and some silence...

Turn Into

2006-05-21T15:52:00.000+03:00

I know what I know
I know on the car ride down I hear it in my head real low
Turn into the only thing I ever
Turn into hope
I do Turn into you
I know what I know
Well I know that girl you found Keep that kind of window closed
She'll turn into the only thing that ever
Turn into hope
I do Turn into you
Can't say why I kept this from you
My those quiet eyes become you
Leave it where it can't remind us
Turn this all around behind us
Well I know
How far I am to keep you out I'd like to tell you all about it
I know what I know I know this last time round I'll hear it in my head real low
Turn into the only thing that ever known
Only thing that ever knows
I know what I know I know, ah yes

----------------------------------------------------------------------

Not my words...

Καλά τα λέει η Karen
...

I love to love but my baby just loves to dance...

2006-05-10T23:08:00.000+03:00

No connection to reality...
Cinnamon get back here on earth!
U are far out in space...
heyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyy

What's next anyway?

2006-05-07T05:29:00.000+03:00

Σήμερα είναι κάτι σαν γενέθλιο αλλά ακόμα καλύτερο.
Δεν φορτώνομαι και άλλον χρόνο στην καμπούρα μου που έχει αρχίσει να βαραίνει επικίνδυνα!
Μια name day προσωπική, ιδιαίτερη και κάπως μυστική, σαν γενέθλιο αλλά χωρίς το final countdown to death...
Χρόνια μου πολλά.

Alternative's alternative

2006-05-04T04:54:00.000+03:00

Πάντοτε η παρακμή με γοήτευε.
Όσο πιο ντέκα τόσο πιο ενδιαφέρον.
Αλλά στην Ελλάδα η εκπλήρωση της επιθυμίας συνάδει πάντα με μπουζούκια και μπαγλαμά- στην καλύτερη- doggy style και ρίζα μέχρι το μπούστο -στην καλύτερη επίσης.
Και πας λίγο πιο έξω μια βόλτα για να συνειδητοποιήσεις πως συναντώντας ένα υβρίδιο David Lynch και Elvis Presley ο κόσμος (σου) δεν θα είναι ποτέ ξανά ο ίδιος.
(μια φίλη λέει πως έχει και κάτι από Tom Waits αλλά η δική μου βαλίτσα δεν πάει τόσο μακριά)
Marathon fish & chippy.
Camden

Να ζήσει η εναλλακτική αλτερνατίβα της Λόντρας.
(που παρότι δεν την έχω σε εκτίμηση -τη Λόντρα γενικά- πάντα καταφέρνει να με εκπλήσσει)

Spring all over your face

2006-04-26T13:00:00.000+03:00

Η Άνοιξη άπλωσε πάλι τις μαύρες φτερούγες της πάνω από την Ελλάδα (κάπως σαν την Ιερά Συμμαχία πάνω από την Ευρώπη---τι με βρήκε τώρα και θυμήθηκα το quote από την Ιστορία Δέσμης, μάλλον καμιά κρίση παλιμπαιδισμού)...
Κοίταζα τα λουλουδάκια που άνθιζαν εκεί στο Ιόνιο και σκεφτόμουν: που θα μου πάει, θα ανθίσω και εγώ.
Αλλά μετά ήρθε και με βρήκε η επέλαση των Ούνων, η κάθοδος των μυρίων, η επιστροφή στο κλινόν άστυ (ταυτόχρονα όλοι όμως, να μην ξεχνιόμαστε) και την ξέχασα την Άνοιξη και τα λουλούδια.
Μαράζωσα προσπαθώντας να κρατήσω τα μάτια μου ανοιχτά και να φτάσω αρτιμελής στο χωριό μου (την Αθήνα δηλαδή) μαζί με τους υπόλοιπους μετοίκους/κατοίκους της...
Το μόνο που με σώζει είναι πως πριν χρειαστεί να προσαρμοστώ στην Άνοιξη και τα συμπαραμαρτούντα της -που δεν είναι και από τις αγαπημένες μου εποχές του χρόνου ομολογουμένως- θα κάνω μια βόλτα σε πιο υγρά και μουντά κλίματα.
Φυγόπονη.

Those Kefalonians are crazy! (tok tok)

2006-04-17T18:34:00.000+03:00

Είναι δυνατόν στο Αργοστόλι να μένει ανοιχτό το Video Club μέχρι τη 1.30 π.μ?

Και οι άνθρωποι να εξαφανίζονται ξαφνικά ακριβώς στις 2.30 μ.μ. (προφανώς για να ασχοληθούν με τη σιέστα τους) λες και είχαν ήδη τινάξει τα μαξιλάρια τους στις 2.22μ.μ. και περίμεναν να ακουμπήσουν το κεφάλι τους με το γενικό πρόσταγμα?

Κάτι θα έχει ο αέρας της Κεφαλληνίας μάλλον...

Υπάρχει και το γνωστό ρητό άλλωστε "Κεφαλονίτικος παπάς τα 12 Ευαγγέλια τα βγάζει 13" το οποίο είναι η καταλληλότερη εποχή-το Πάσχα-για να διαπιστώσει αν ισχύει. Κυριολεκτικά.

Γιατί μεταφορικά...

Even better than the real thing...

2006-04-14T03:15:00.000+03:00

Is...that if u don't shout your virtual existence (I will never be sure how to spell it correctly- and it might be an omen that I will never find out how to live it correctly) u just talk to yourself...and that's always soothing...

Today, I realised...all the places that capture my interest in Athens are such dumpsters. We (u know that i am talking to u) should try to create other places or choose new ones to be our favourites. Places with more friendly owners...

I love talking to myself...
(but I will have to communicate with others as well eventually---God bless the real life)

It is funny though...

2006-04-11T16:52:00.000+03:00

To create your own virtual space (even if u don't really need -or want- to share thoughts, knowlege, ideas)...
But, still, I prefer travelling to others' land...

Never There

2006-04-11T02:12:00.000+03:00

I guess it's me...
Never here.
Just a try to have my own space (and leave messages at some fellow blogers- although I am not one)...
So, see u around.