Οι άνθρωποι είναι μικροί, κακοί και ηλίθιοι μου έλεγε πάντοτε ένας πολύ αγαπημένος φίλος. Τον άκουγα και το κρατούσα στο νου μου αλλά δεν κατάφερνα καθώς φαίνεται να διανύσω την απόσταση μεταξύ διανοητικής συνείδησης και πρακτικής εφαρμογής. Λούσου τα τώρα χρυσό μου...
Εντάξει, τα κάψαμε όλα (σχεδόν) και δεν αντιδράσαμε, δεχτήκαμε τις ανατιμήσεις άλαλοι -προβάλλοντας μόνο τη μουρμούρα, τις γκρίνιες και τις αντιρρήσεις των συνταξιούχων γιατί οι υπόλοιποι είμαστε τόσο καλοπληρωμένοι που δεν μας αγγίζουν αυτά τα ποταπά θέματα- και περνάμε τις ημέρες μας να ακούμε και να βλέπουμε (σε λίγο και με μυρωδιά για να ικανοποιηθούν όλες οι αισθήσεις μας) όλη αυτή τη σήψη της κοινωνίας στην οποία (έτυχε να) ζούμε. Καμια αντίδραση; Μπα ε...