Back up files

Σεξ + συναισθηματικό υπόβαθρο – εντάσεις = φίλοι με ειδικά προνόμια (aka fuck buddies). Σύντομα κοντά σας.

Κι όταν λέμε "σύντομα" εννοούμε με το πάτημα ενός κουμπιού. Εκείνου, συγκεκριμένα, στο οποίο έχεις αποθηκεύσει το τηλέφωνό τους στο κινητό σου. Γιατί η κεντρική ουσία των «φίλων» αυτών με τους οποίους αντί να πηγαίνουμε για shopping ή σινεμά, στη λαϊκή ή για γκολφ –όπως τη βρίσκει ο καθένας- δίνουμε ραντεβού σε κρεβάτια και άλλες τοποθεσίες που να ευνοούν τη σεξουαλική συνεύρεση είναι ακριβώς αυτή: ταχύτης, εξυπηρέτηση, αλληλοκατανόηση και ουδεμία δέσμευση, ουδείς προβληματισμός. Κι αν, βρε αδερφέ, είναι αγκαζέ ο άνθρωπος και δεν μπορεί άμεσα να ανταποκριθεί στην επί-κληση κάνεις την καρδιά σου πέτρα, λίγη υπομονή και ανανεώνεις το αόριστο ραντεβού για...αργότερα. Για την οποία –πολύ πιθανή- περίπτωση συμφέρει να διαθέτει έκαστος παραπάνω από ένα, παρεμπιπτόντως.

Δεν πρόλαβε καλά καλά να σβήσει τα 40 της κεράκια η σεξουαλική επανάσταση και βρεθήκαμε να κοιταζόμαστε αποκαμωμένοι, με κάτι πελώρια ερωτηματικά να καταλαμβάνουν τα πρόσωπά μας, αναζητώντας το next best thing. Τα one night stands και το ωμό, ανώνυμο σεξ σερβιρισμένο σε λαδόκολλα ή ασημένια πιατέλα το χορτάσαμε. Την τέχνη του φλερτ την ξεχάσαμε κάπου εκεί στα ταραγμένα 90’s που χάσαμε και τους ρόλους μας. Αφανίστηκαν και τα greek kamakia, από ποιον να ζητήσεις συμβουλή; Το γιαπί, το πηλοφόρι, το μυστρί που απαιτείται για το χτίσιμο μιας σχέσης μας πέφτει βαρύ. Γεμίσαμε και τα μπαγκάζια μας με απωθημένα και ωδίνες από τις προηγούμενες και που να τρέχεις τώρα φορτωμένος να προλάβεις την επόμενη πτήση με προορισμό «καινούργια αγάπη». Αλλά η αγαμία δεν αρμόζει στην ανατροφή, ούτε στην ιδιοσυγκρασία μας. Είναι, άλλωστε, επιστημονικά αποδεδειγμένο πως κατά τη διάρκεια της σεξουαλικής πράξης ο οργανισμός στήνει το μοριακό του λούνα παρκ βιολογικών διεγερτικών. Ποιος θέλει να λείψει από τη γιορτή;

Το έχετε προσέξει και εσείς όμως, είμαι σίγουρη· ένα βαρύ σύννεφο γκρίνιας πλανιέται από πάνω μας απειλώντας με σφοδρή πτώση, κάπως σαν τον ουρανό στα κεφάλια των κατοίκων του Γαλατικού χωριού. Ένα γενικευμένο -και πολυδιάστατο- παράπονο για τις σχέσεις που όλο και δυσχεραίνουν (από όλους), τους str8 που όλο και λιγοστεύουν (από τις γυναίκες), τις γυναίκες που γίνονται όλο και πιο απαιτητικές (από τους άνδρες). Η σεξουαλική ζωή έχει τα χάλια της. Τους έρωτες δεν τους πουλάνε στα super market και το σεξ έχει καταντήσει περισσότερο να συζητιέται παρά να γίνεται. Χρόνος δεν υπάρχει, διάθεση δεν περισσεύει και ώωωχου, που να τρέχεις τώρα...

Αδηφάγα τέρατα της σύγχρονης δυτικής κοινωνίας που τα θέλετε όλα και τα θέλετε τώρα, η λύση είναι απλή. Βαθιά υπόκλιση στη gay κουλτούρα που μας δίδαξε πως η συνύπαρξη δύο ανθρώπων μπορεί να λειτουργήσει και σε πλαίσιο πιο ευρύχωρο από αυτό της «πατροπαράδοτης σχέσης». Μπορεί το buddy fucking να απειλεί με ευνουχισμό τα αρσενικά παιδιά –εκ φύσεως A-male- και να ανησυχεί δραματικά τα –εκ πεποιθήσεως σεμνότυφα- κορίτσια που συχνά το θεωρούν πιο τολμηρό ακόμα και από ένα βιαστικό πάρσιμο στις τουαλέτες του bar εξαιτίας της υβριδικής φύσης του (ούτε σκέτο σεξ, ούτε σοκολατάκια σε σχήμα καρδιάς και όρκοι αιώνιας αγάπης και πίστης) αλλά όλα στο μυαλό μας είναι. Ποιος είπε πως αν βαφτίσεις την κατά τα άλλα αρμονική σεξουαλική συνύπαρξη δύο ανθρώπων «σχέση» αποκτάς ταυτόχρονα εχέγγυο ευτυχίας; Να σου τα παρελκόμενα: η κτητικότητα, οι προσδοκίες, οι υποχρεώσεις και οι συμβιβασμοί και έπονται οι ζήλιες, οι απογοητεύσεις και η ασφυξία, σκηνές χωρισμού, κλάματα και δράματα.

Ακολουθώντας το μοτίβο των back up εραστών απαλλάσσεσαι από τις ευθύνες και τα παρατράγουδα μιας σχέσης και διατηρείς την τόσο πολύτιμη ελευθερία σου. Γλιτώνεις και χρόνο από τα προκαταρτικά ήτοι beaute, ψυχολογική προετοιμασία, αναγκαστική κατάποση αλκοόλ, καρφιτσωμένο χαμόγελο στα χείλη και download έξυπνης ατάκας για να προσεγγίσεις το θήραμα εκεί όπου θα βγεις να κυνηγήσεις όταν την πείνα σου πρέπει να χορτάσεις με αμφιβόλου ποιότητας one night stands (αν οι πλανήτες είναι στις σωστές θέσεις για να σου κάτσει και αυτό) και κερδίζεις έξτρα bonus μια τρυφερή αγκαλιά. Το αποτέλεσμα της συνεύρεσης δεδομένο και η διαδικασία απλή: Περάστε, καλώς ορίσατε, να σας τρατάρουμε ένα φοντάν; Η κρεβατοκάμαρα είναι από’ κει. Οι ορμόνες στη θέση τους και η ψυχολογία στην ησυχία της. Σκέφτεστε τίποτα καλύτερο;

Από τη Μυρόεσσα Μεταξά για το Free (κάποιο μήνα του 2008)

Good Vibrations

Ο πυρετός ήταν στις αρχές του 19^ου αιώνα η πιο συνήθης διαγνωσμένη ασθένεια. Στο αμέσως χαμηλότερο βάθρο, όμως, φιγουράριζε μια κατεξοχήν γυναικεία περίπτωση: η υστερία. Και εγένετο φάρμακο για την καταπολέμησή της. Ο γνωστός- και αγαπητός σε όλους- δονητής.

Στην αρχή, και για εκατοντάδες χρόνια, υπήρχαν οι μαίες. Γυναίκες αποκλειστικά. Οι οποίες φρόντιζαν για τα πάντα και κρατούσαν στα χέρια τους -κυριολεκτικά και μεταφορικά- το γυναικείο σώμα. Σεξουαλικά, γυναικολογικά, αναπαραγωγικά θέματα και ο, τι αφορούσε στο θηλυκό γένος ήταν δική τους υπόθεση και ευθύνη. Κάτι η ανάπτυξη του καπιταλισμού, κάτι η ανδρική επιβολή και η ανδροκρατούμενη κοινωνία μαζί με την εξέλιξη της ιατρικής επιστήμης, οδήγησαν στην κατάρριψη ορισμένων ταμπού και οι άνδρες επιστήμονες πήραν τον δρόμο που οδηγούσε στην γυναικεία σεξουαλικότητα. Οι μαμές παραμερίστηκαν και ο έλεγχος περιήλθε στους επαΐοντες (άνδρες) ιατρούς. Εντάξει, τους πήρε μερικούς αιώνες ακόμα να το διανύσουν το μονοπάτι αλλά, τουλάχιστον, είχε γίνει η αρχή. Το πόσο λανθασμένες ήταν αρχικά οι ιδέες τους και πόσο ελλιπείς οι γνώσεις της ανθρωπότητας όσον αφορά το γυναικείο σώμα μπορεί να περιγραφεί με πολύ λίγα λόγια.

Τον 19^ο αιώνα, λοιπόν, επικρατούσε η άποψη πως οι γυναίκες δεν μπορούν να βιώσουν την σεξουαλική ολοκλήρωση (οργασμό) άνευ διείσδυσης. Με τέτοιες αντιλήψεις δεν είναι να απορεί κανείς γιατί οι περισσότερες μεσοαστές γυναίκες είχαν παντελώς ανεπαρκή σεξουαλική ζωή, δεν βίωναν σεξουαλική ικανοποίηση και όλο αυτό είχε ως αποτέλεσμα μυριάδες συμπτώματα τα οποία ονομάζονταν «υστερία».

Η υστερία –ως πάθηση- χρονολογείται από τον 5^ο αι. π.Χ. Τα συμπτώματά της ήταν τόσο άφθονα που επέτρεπαν την συγκεκριμένη διάγνωση σχεδόν για κάθε περίπτωση. Νευρικότητα, κατάθλιψη, ακόρεστη σεξουαλική επιθυμία, εντελής έλλειψη σεξουαλικής επιθυμίας, μυϊκοί σπασμοί, κατακράτηση υγρών, ανορεξία, ζαλάδες, αυνανισμός, αϋπνία, έλλειψη κολπικών υγρών, μονομανία, υπερκινητικότητα, ατονία, αυξομειώσεις βάρους, κ.α. πολλά, αυτονόητα σήμερα για γυναίκες οι οποίες αγνοούσαν την σεξουαλική ηδονή. Αναγκαστικά.

Με την πεποίθηση, λοιπόν, πως πυρήνας του γυναικείου σώματος είναι η μήτρα και πως αυτή είναι υπαίτιος για τις περισσότερες γυναικείες ασθένειες, η υστερία, έγινε η δεύτερη πιο διαγνωσμένη πάθηση μετά τον πυρετό και οι επιστήμονες βαυκαλίζονταν πως μοναδική λύση είναι η τεχνητή διείσδυση για την επίτευξη της σεξουαλικής ικανοποίησης. Η τεχνητή (έστω) διείσδυση θα οδηγούσε σε οργασμό, Ο οργασμός θα θεράπευε την πάθηση και ο κόσμος θα ηρεμούσε. Αποφάσισαν να κάνουν τα πάντα για να βρουν την λύση και να απαλλαγούν δια παντός από την διαδεδομένη-και ιδιαζόντως κουραστική- ασθένεια της εποχής.

Πιστοί στο επιστημονικό τους έργο αρχίζουν και χρησιμοποιούν τις πιο παράδοξες τεχνικές. Δονούμενα τραπέζια με παροχή αέρα, υδροκίνητα ντους, κι άλλα δονούμενα τραπέζια, με βενζίνη αυτή τη φορά, τρανταζόμενες καρέκλες, ταλαντευόμενα καθίσματα και άλλα παράξενα και τρομακτικά αντικείμενα παρελαύνουν από τα ιατρεία στην προσπάθεια να βρεθεί μια λύση επιτέλους. Το να προσπαθήσουν οι άνδρες γυναικολόγοι να ερεθίσουν την κλειτορίδα δεν περνούσε ούτε κατά διάνοια από το νου τους αφού, την εποχή εκείνη, το συγκεκριμένο όργανο του γυναικείου σώματος θεωρείτο ασήμαντο, άχρηστο και αμελητέο. Φυσικά τα πράγματα ήταν-καθώς όλοι γνωρίζουμε (ελπίζω)- λιγάκι πιο σύνθετα και περίπλοκα, αλλά, η λανθασμένη αυτή άποψη ήταν ένα καλό έναυσμα για να φτάσουν στην δημιουργία του πρώτου δονητή.

Εργαλείο ιατρικό, λοιπόν, μια εφεύρεση η οποία δημιουργήθηκε με σκοπό την επίλυση προβλημάτων ιατρικής φύσεως και με στόχο να κάνει τον κόσμο μας πιο γαλήνιο. Καταρρίφθηκαν και οι τελευταίες ενοχές σας τώρα που μάθατε πως ξεκίνησε την ζωή του ένα από τα πιο χρήσιμα gadgets της ιστορίας; Ευτυχώς, στα χρόνια που ακολούθησαν από την ανακάλυψή του, διαδόθηκε, εξελίχθηκε και χρησιμοποιήθηκε ποικιλοτρόπως, με παρέα ή όχι, για fun & pleasure ή για να βοηθήσει στην εξέλιξη της ιατρικής…

Αλλά στην αρχή η ποικιλία δεν ήταν δεδομένη, ούτε η διασκέδαση αποτελούσε μια πτυχή της νέας αυτής ανακάλυψης. Από το 1869 που δημιουργήθηκε ο πρώτος δονητής και μέχρι το 1900 η χρήση ήταν αποκλειστικά ιατρική. Ο dr George Taylor πατεντάρισε την πρώτη ατμοκίνητη συσκευή η οποία ήταν αρκετά ακριβή στην υλοποίησή της, περίπλοκη στην χρήση, δυσκίνητη και απευθυνόταν κυρίως σε ινστιτούτα spa και επιστήμονες ιατρούς.

Το 1880 ο Βρετανός Joseph Mortimer Granville έφερε στο προσκήνιο μια νέα ευρεσιτεχνία. Η δική του συσκευή λειτουργούσε με μπαταρίες, η κατασκευή της στοίχιζε πολύ λιγότερο και ήταν πολύ πιο εύχρηστη. Μέχρι το 1900 πάνω από μια ντουζίνα κατασκευαστές ασχολήθηκαν με την παραγωγή δονητών εκμεταλλευόμενοι την ευρεία χρήση του ηλεκτρισμού.

Φυσικά μόνο οι γυναίκες της αστικής τάξης είχαν τις οικονομικές δυνατότητες να απολαμβάνουν τα νέα θεραπευτικά μέσα στα ιατρικά εργαστήρια. Στόχος ήταν «ο ερεθισμός των γυναικείων οργάνων μέχρι να επιτευχθεί ο ζητούμενος παροξυσμός» σύμφωνα με ιατρικά συγγράματα της εποχής.

Με την άφιξη του 20^ου αιώνα και του ηλεκτρισμού, όμως, οι χειροκίνητες συσκευές –παντός είδους– αντικαταστάθηκαν με ηλεκτροδοτούμενες. Πρώτα η ραπτομηχανή, ο ανεμιστήρας, οι τσαγιέρες, οι τοστιέρες και έπειτα…Ο δονητής ξεκίνησε την επική πορεία του στον δρόμο του εμπορίου.

Στοίχιζε από 15$ μέχρι και 200$ (ο επονομαζόμενος Chatanooga, άλλως αποκαλούμενος και Κάντιλακ των δονητών). Όσο περνούσαν τα χρόνια οι δονητές γίνονταν όλο και μικρότεροι και αποκτούσαν παγκόσμια φήμη και απήχηση ως αντικείμενα προορισμένα να προσφέρουν ηδονή και ουχί θεραπεία. Και για να είμεθα σαφέστεροι, έγιναν αντικείμενα τέχνης, καθημερινής χρήσης, αναγκαία και απαραίτητα κι άρχισαν να χαίρουν εκτίμησης από τον κόσμο ολόκληρο.

Στην αρχή της εμπορικής πορείας τους, όμως, προωθούνταν ως «ηλεκτρικές οικιακές συσκευές» σε περιοδικά για το σπίτι όπως το Modern Woman και Woman’s Home Companion. «Ανακουφίζει από τον πόνο. Θεραπεύει τις ασθένειες», «Δημιουργημένο από την γυναίκα που ξέρει τις ανάγκες της γυναίκας» (τω όντι) ήταν μερικά από τα μότο που συνόδευαν τις διαφημιστικές καταχωρήσεις.

Το 1906 η Αμερικάνικη Εταιρεία Δονητών κυκλοφορούσε το εξής flyer: «Ο Δονητής μας μπορεί να χρησιμοποιηθεί άνευ βοήθειας, στην κρεβατοκάμαρα ή το boudoir και να εφοδιάσει κάθε γυναίκα με την αίσθηση της αέναης νιότης». Κι όλα αυτά στις αρχές του προηγούμενου αιώνα, την δεκαετία του 1910 και 1920. Φυσικά χωρίς φωτογραφίες. Αλλά με την δυνατότητα ταχυδρομικής παραγγελίας!

Κάπου στα μέσα των 20”s οι δονητές ξεκίνησαν τις πρώτες τους εμφανίσεις σε ερωτικές φωτογραφίες και ταινίες και έχασαν σιγά σιγά την αξιοσέβαστη ιδιότητά τους. ενοχοποιήθηκαν, κρύφτηκαν.

Την δεκαετία του 50 τα γυναικεία περιοδικά δημοσίευαν και πάλι διαφημίσεις αλλά τους αποκαλούσαν κατ’ ευφημισμό «μηχανήματα για μασάζ» και τους προσέδιδαν άλλου τύπου ιδιότητες, όπως, π.χ. χρήσιμους για χάσιμο βάρους…

Στις αρχές της δεκαετίας του 60 αναφέρονταν ως «αντικείμενα ομορφιάς», η συζήτηση για το σεξ άρχισε να γίνεται πιο ανοιχτή, έφτασε η σεξουαλική επανάσταση και απελευθέρωση και βρήκαν τον δρόμο τους ως «σεξουαλικά αντικείμενα» ή «βοηθήματα» επιτέλους προς το τέλος της και στην αυγή των 70’s.

Το 1976 εμφανίστηκε η πρώτη έκδοση στα ράφια των βιβλιοπωλείων με θέμα τους δονητές. Το βιβλίο της Joani Blank «Good Vibrations: The Complete Guide To Vibrators»έγινε ανάρπαστο και η ίδια άνοιξε το πρώτο μαγαζί αποκλειστικά με δονητές στην Καλιφόρνια, εγκαινιάζοντας μια ακόμα επανάσταση. Αυτή των δονητών.

Για πολύ καιρό εξακολούθησαν να διαφημίζονται στις πίσω σελίδες των γυναικείων περιοδικών αλλά στοχεύοντας στον αισθησιασμό και την σεξουαλικότητα, χωρίς περιτροπές.

Δεκάδες (εκατοντάδες) σχήματα, μεγέθη, χρώματα και αρώματα, σήμερα, είναι αδύνατο να τους καταμετρήσεις, είναι δύσκολο ακόμα και να τους κατηγοριοποιήσεις σε υποσύνολα. Για να μην επεκταθούμε σε dildo και strap-on, εξίσου διαδεδομένα και απαραίτητα.

Περίπου τόσοι πολλοί πέρασαν από την ιστορία ώσπου να φτάσουμε στο τώρα. Μόνο που σήμερα όλοι ξέρουμε την ακριβή τους χρήση. Κι αν όχι, στο διπλανό fancy ή παρακμιακό κατάστημα μπορούμε να προμηθευτούμε έναν, δύο ή ένα ολόκληρο σετ από αυτούς και να τους μελετήσουμε. Όλο και κάποιος θα ταιριάζει στην περίσταση.

Όλα εξαρτώνται από τον ηλεκτρισμό!

Κάθε δονητής λειτουργεί με ένα μοτεράκι, και το μοτερ αυτό χρειάζεται ενέργεια για να λειτουργήσει. Κι εδώ έχουμε δύο επιλογές: μπαταρία ή πρίζα; οι δεύτεροι είναι μεν πιο ισχυροί και χαρίζουν πιο έντονες συγκινήσεις αλλά το καλώδιο τους κάνει κάπως δύσχρηστους, ειδικά αν δεν τους χρησιμοποιείτε μόνοι σας αλλά με παρέα. Που να μπλέκεσαι σε καλώδια και να κινδυνεύεις από ηλεκτροπληξία. Άσε που χρειάζεται και πρίζα άρα αντενδείκνυται και για outdoor χρήση. Οι κίνδυνοι διευκρινίστηκαν, κατά τα άλλα, περί ορέξεως κολοκυθόπιτα…Όσον αφορά τους πρώτους, με την απλοποιημένη χρήση με μπαταρίες, εφιστούμε την προσοχή μας στην τοποθέτησή τους. κρίμα να χαλάσει το παιχνίδι και μαζί και το δικό μας παιχνίδι.

Κείμενο: Μυρόεσσα Μεταξά.

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Large τον Φεβρουάριο του 2004

Κατά λάθος str8

Ανεξαρτήτως σεξουαλικού προσανατολισμού - που διόλου δεν είναι το θέμα μας - οι άνδρες δίνουν γερή κλωτσιά στα στερεότυπα και απολαμβάνουν μια νέα τάξη πραγμάτων (και την ησυχία τους).

Τα αγόρια δεν κλαίνε. Δεν μιλάνε πολύ. Δεν αναλύουν τα συναισθήματά τους. Ανοίγουν την πόρτα στις κυρίες. Αλλάζουν λάστιχα/ πρίζες/ καζανάκια. Πληρώνουν το λογαριασμό. Χτυπάνε τη γροθιά τους στο τραπέζι. Στυλώνουν τα πόδια τους στο πάτωμα. Παίρνουν τις αποφάσεις. Διαχειρίζονται τα οικονομικά. Πιάνουν την πέτρα και τη στύβουν. Κορτάρουν βαστώντας γερά το ρόλο (και όχι το ρόπαλο πια, ευτυχώς) του κυνηγού. Ένας μακροσκελής κατάλογος με το savoir faire του σωστού αρσενικού ταλανίζει τα τρυφερά αυτάκια παντός άρρενος από τα μικράτα του ακόμα. Και παράλληλα δημιουργεί εσφαλμένες προσδοκίες στα κοριτσάκια που μέλλουν να εξελιχθούν στις γυναίκες που κάποτε θα συγχρωτίζονται μαζί τους. Ώσπου η κολώνα του σπιτιού επαναστατεί, λυγίζει. Αποζητά μια θέση άνετη, μακριά από βαριές «ανδρικές» δουλειές και μαστορέματα, συμφιλιώνεται με τη θηλυκή πλευρά του και σπάει τα δεσμά της μπρουταλιτέ διεκδικώντας...ισότητα. Και η ιστορία της μάχης ανάμεσα στα δύο φύλα –που μαίνεται, όπως όλοι γνωρίζουμε, αενάως- γράφεται από την ανάποδη αυτή τη φορά.

Του άνδρα του πολλά βαρύ

Επαναλαμβάνω πως ο ανδρισμός δεν αμφισβητείται επ ουδενί λόγω. Μιλάμε απλώς για μια πιο εκλεπτυσμένη εκδοχή του ανδρικού είδους. Εκείνη που ποθεί μεν τις γυναίκες, λατρεύει και τα προνόμιά τους ταυτόχρονα. Κάποτε ο όρος μετροσέξουαλ ήταν πολύ του συρμού. Άλλοτε με μια εσάνς αρνητικότητας και άλλοτε εντελώς ουδέτερα χρησιμοποιούμενος για να περιγράψει τους άνδρες εκείνους που ανάλωναν πολύ από τον χρόνο τους (και το εισόδημά τους) σε σπορ έως τότε κατ’ αποκλειστικότητα γυναικεία. Καλλυντικά, σπα, περιποίηση προσώπου, μανικιούρ, πεντικιούρ και ατελείωτες τσάρκες στις βιτρίνες ήταν μερικές από τις αθλοπαιδιές στις οποίες επιδίδονταν οι εν λόγω κύριοι και αποσπούσαν τον τίτλο. Ο ανταγωνισμός ανάμεσα σε άνδρες και γυναίκες μεγάλος. Το δάφνινο στεφάνι δε φόρεσε, εν τέλει, ουδείς εκ των αντιπάλων. Με τον καιρό όλα αυτά έγιναν τόσο συνηθισμένα ώστε η λέξη να πέσει σε αχρηστία και η αρσενικού γένους ενασχόληση με τον καλλωπισμό να θεωρείται τελικά τόσο δεδομένη ώστε να μην αποτελεί ένδειξη ικανή να προκαλέσει αμφιβολίες για τη σεξουαλικότητά τους. Κι αυτός ήταν ένας σημαντικός θρίαμβος από την πλευρά των ανδρών. H εμφάνιση ήταν το λιγότερο. Και μια καλή αρχή. Τι γίνεται με όλα εκείνα που συνθέτουν το εγχειρίδιο του Άνδρα (με «Α» κεφαλαίο) του σωστού, όμως; Προσπαθώντας να μοιράσουμε ακριβοδίκαια τους ρόλους χάσαμε λιγάκι το μέτρημα στο ζύγι και μείναμε να απορούμε ποια είναι η (βολικότερη) θέση εκάστου εξ ημών τελικά. Τα στερεότυπα έχουν μια συγκεκριμένη χρήση: να καταρρίπτονται. Να μπαίνουν στο χρονοντούλαπο της ιστορίας και να σκονίζονται. Εκεί ακριβώς τοποθετείται σιγά σιγά και το πρότυπο του άνδρα του πολλά βαρύ που μήτε να του μιλάνε θέλει το πρωί, μήτε να τον παραγκωνίζουν ισχυρότεροί του- και μάλιστα γυναίκες- αναλαμβάνοντας τις ευθύνες που η ελληνική κοινωνία του φόρτωσε τόσα χρόνια. Στο προσκήνιο εμφανίζονται οι άνδρες νέας κοπής. Άνευ κόμπλεξ και χωρίς καμιά διάθεση να υποδυθούν το ρόλο που τους φορτώθηκε από καταβολής κόσμου. Ούτε κατάλληλα ζαντολάστιχα ξέρουν διαλέγουν, ούτε να ανοίγουν τρύπες στον τοίχο με black&decker, ούτε να αλλάζουν πρίζες και να φροντίζουν λοιπές οικοσκευές, ούτε καμία άλλη εργασία από όσες, μέχρι πρότινος, ήταν συνυφασμένες με την ανδρική πυγμή. Το μόνο που μένει στη θέση του είναι ο ανδρισμός τους. Αναμφισβήτητος.

Ιστορία μου, αμαρτία μου

Το σενάριο έλεγε «δύση» και, ως γνωστόν, ο ήλιος δεν αργεί και πολύ να βουτήξει στην άλλη πλευρά του ημισφαιρίου και να εξαφανιστεί. Άνθρωποι έτρεχαν αλαφιασμένοι πέρα δώθε για να προλάβουν να στήσουν στην εντέλεια τα πάντα και να προλάβουν τη στιγμή. Καθόμουν ήσυχη πίσω από τις κάμερες παρακολουθώντας τα τεκταινόμενα όταν το τηλέφωνο της φίλης μου που δούλευε στη διεύθυνση παραγωγής της ταινίας άρχισε να δονείται μανιασμένα. Το χάζευα να αναβοσβήνει απελπισμένα με την ένδειξη «σπίτι» μεγαλοπρεπή και αγχωμένη, συγκεντρώνοντας μέσα σε λίγα λεπτά 24 (!) αναπάντητες κλήσεις στην οθόνη του. Έμοιαζε ανησυχητικά επείγουσα η επιμονή του φίλου της. Η σκηνή τελείωσε, ο ήλιος έδυσε και η αδημονία του συμβίου της έλαβε και αυτή, επιτέλους, τέλος. Από τα συμφραζόμενα κατάλαβα πως δεν είχε συμβεί κάποια βιβλική καταστροφή όπως θα μπορούσε, αφελώς, κανείς να υποθέσει. Είχαν ξάφνου σβήσει τα φώτα και ο κύρης του σπιτιού είχε σαστίσει μην έχοντας ιδέα τι να κάνει. «Έλεγξες τον γενικό διακόπτη του ρεύματος, αγάπη μου;» την άκουγα να του λέει «Στον διάδρομο έχει ένα ντουλαπάκι, άνοιξέ το και δες αν είναι όλα τα κουμπάκια στη θέση τους...Απλώς πάτα τον γενικό διακόπτη του ρεύματος. Ναι, αυτό που προεξέχει. Πάτησέ το μέσα...Εντάξει τώρα;...». Το βλέμμα της ήταν μαγειρεμένο με τα εξής συστατικά: τρυφερότητα, απορία και μια ελαφρά ενόχληση, πολλή ψυχραιμία μα και λίγη περηφάνια (που το αγόρι της κατάφερε να λύσει το πρόβλημα του black out). Ύφος παρόμοιο με εκείνο που χρειάστηκε να αποκωδικοποιήσουν οι αδαείς -όσοι δεν έχουν γνωρίσει εκπρόσωπο ουδένα της κατηγορίας για την οποία συζητάμε- σε πολλές περιπτώσεις, καρφιτσωμένο και στο δικό μου μούτρο. Τότε που χάλασε το τηλέφωνο του ντους και ο φίλος μου φώναξε υδραυλικό, όταν ξεκόλλησε η πρίζα και τον βρήκα να ψάχνει αγωνιώντας για ηλεκτρολόγο, όταν έσκασε το λάστιχο και έψαχνε το εγχειρίδιο χρήσης του γρύλου και πλείστες ακόμα φορές που η αρσενική πλευρά του γκρέμιζε μύθους και επαναπαυόταν στη βολή της. Θέλετε κι άλλα παραδείγματα; Τις προάλλες βρήκα έτερο φίλο εγκλωβισμένο στο πατάρι προσπαθώντας να κερδίσει τη μάχη με το καζανάκι «Νιαγάρα» που είχε κολλήσει. Η γυναίκα του -και πιο επιδέξια στα μαστορέματα- έλειπε σε επαγγελματικό ταξίδι και εκείνος προτίμησε να στείλει S.O.S. σε εμένα παρά σε κάποιον από τους άρρενες φίλους του. Όχι φυσικά από ανησυχία μήπως τον κατηγορήσουν για ανικανότητα, μην βαυκαλίζεστε. Από φόβο μονάχα μήπως κι εκείνοι δεν καταφέρουν τίποτα περισσότερο από τον ίδιο. Αυτογνωσία και συνειδητότητα. Υποκλίνομαι. Όταν έφτασα το σκωπτικό χαμόγελό του μεταφραζόταν σε: «στα χρόνια της ισότητας γιατί να πρέπει να τα καταφέρνω καλύτερα από' σένα στις χειρωνακτικές εργασίες;». Και πράγματι. Παρότι σουφραζέτα δεν υπήρξα ποτέ και στηθόδεσμους δεν έκαψα παραδειγματικά στην πλατεία Συντάγματος υπογραμμίζοντας τις όποιες φεμινιστικές ιδέες μου, ναι, η ισοτιμία ανάμεσα στα δύο φύλα ήταν πάντα σε κορυφαία θέση στη λίστα με τις επιδιώξεις μου. Άρα το (σιωπηλό) επιχείρημά του πράγματι δεν προσπάθησα να αντικρούσω. Γνωρίζοντας, μάλιστα, τη λατρεία της γυναίκας του στα άσπιλα κρινοδάχτυλά του πώς να τον επιπλήξω που δεν τα κατάφερνε με τα κατσαβίδια και τα σφυριά;

Καλημέρα καινούργια μου αγάπη

Όχι πως η πρόθεσή μου είναι να κατηγορήσω κανέναν, εδώ που τα λέμε. Το κάθε άλλο. Η οργή που νιώθω καμιά φορά όταν βρίσκομαι αντιμέτωπη με την απάθεια ορισμένων (πολλών, για την ακρίβεια και με αυξητικές τάσεις) ανδρών να φέρουν εις πέρας τις κακοτοπιές της πληκτικής καθημερινότητας αφανίζεται αμέσως μόλις σκεφτώ τα πολυάριθμα θετικά τους. Ω, ναι! Με προεξάρχον και σπουδαιότερο την έλλειψη οποιουδήποτε συμπλέγματος κατωτερότητας απέναντι στις δυναμικές (δυναμικότερες έστω) γυναίκες. Δεν μπορούν -και δεν τους νοιάζει που δεν μπορούν- να μπλέκουν με μικροπροβλήματα. Και τι έγινε; Πάντοτε υπάρχει ένας επαγγελματίας για να κάνει τη δουλειά. Ας είναι και τόσο ασήμαντη όσο η αντικατάσταση μιας λυχνίας στο αμπαζούρ. Ταιριάζει καλύτερα στην bon vivant φιλοσοφία τους άλλωστε. Δε κινδυνεύουν να νιώσουν εύκολα ευνουχισμένοι. Ούτε όταν το road trip στις Κροατικές ακτές το αναλαμβάνει εξ ολοκλήρου- από οδηγητικής πλευράς- η θηλυκή παρέα τους. Ούτε όταν την ερωτική κρούση αναλαμβάνει κάποια θηλυκή ύπαρξη παραμερίζοντας το -καταγεγραμμένο στο DNA τους- προνόμιό τους στο φλερτ. Η ευκολία με την οποία απεκδύονται τον μανδύα του σκληρού άνδρα που στα μπράτσα του στηρίζεται το σπιτικό είναι ιντριγκαδόρικη. Χρειάζεται πελώρια αυτοπεποίθηση από την πλευρά τους για να παραχωρήσουν τα σκήπτρα του βασιλείου τους και αυτό τελικά τους στολίζει με μια σιγουριά μοναδική και τόσο σέξι.

Όσο για την ιπποσύνη που γοητεύει στο διηνεκές όλες τις εκπροσώπους του ασθενούς φύλου είναι, όσο να' ναι, ανεξάρτητη, αποκομμένη από την τεστοστερόνη που -υποτίθεται- κάνει τους άνδρες πιο καλούς στις «βαριές» δουλειές. Α, όλα κι όλα, παράπονο δεν έχω. Την πόρτα του αυτοκινήτου μου την ανοίγει πάντα, ως σύγχρονος gentleman, ο αγαπημένος μου. Την αριστερή, φυσικά. Γιατί στη θέση του συνοδηγού έχουν αφήσει ανεξίτηλο αποτύπωμα τα δικά του οπίσθια. Κάποτε που τόλμησα να ρωτήσω γιατί δεν αξιοποιεί το ροζ χαρτάκι που τον νομιμοποιεί να πιάσει το τιμόνι η αφοπλιστική απάντησή του κλόνισε το νευρικό μου σύστημα τόσο πολύ που χρειάστηκε να ανατρέξω στη νοητή λίστα με τα πλεονεκτήματα, τα προσόντα και όλα τα καλά του κόσμου με τα οποία είναι προικισμένος για να το ξεπεράσω. «Είναι multitasking» μου είπε. Κι εγώ λέω πως είναι ανίκανος/ ανόητος/ τρελός αλλά δεν εισακούγομαι. Γιατί έχει οπαδούς. Μυριάδες. Όχι μόνο όλους τους ομοϊδεάτες του –που είστε πολλοί- αλλά και όλες τις γυναίκες που βαρέθηκαν να προσποιούνται τις εύθραυστες (και, πιστέψτε με, αυτές και αν είναι πάμπολλες).

Από τη Μυρόεσσα Μεταξά για το περιοδικό GK της Καθημερινής